Η πολύ λαίμαργη φάλαινα...

 

Η ΠΟΛΥ ΛΑΙΜΑΡΓΗ ΦΑΛΑΙΝΑ ΠΟΥ ΕΦΑΓΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Στίχοι που επαναλαμβάνονται: " Δεν άφησε ούτε φύκι...δεν άφησα ούτε φύκι"

Με τον τρόπο αυτό ο ποιητής μας δείχνει πρώτα το κακό που προκαλεί η φάλαινα και ύστερα τη μεταμέλειά της: " κι άνοιξε το στόμα....και της θάλασσας τ' αλογατάκια" επαναφέροντας έτσι το θαλάσσιο περιβάλλον στην αρχική του κατάσταση.

Βέβαια η φάλαινα συμβολίζει τον άνθρωπο και τη δική του: λαιμαργία-απληστία-βουλιμία και τις προσπάθειές του κατοπινά να επανορθώσει το κακό που έκανε στο φυσικό του περιβάλλον.

Φράσεις όπως αυτή παρακάτω είναι ενδεικτικές:  "Η αλόγιστη εκμετάλλευση φυσικών πόρων" αλλά και η σημασία λέξεων όπως αυτή παρακάτω: "απληστία = για το εφήμερο (προσωρινό) κέρδος".

Τα παραπάνω είναι χαρακτηριστικά του σύγχρονου ανθρώπου που θέλει να επιβάλλεται στη φύση και να ικανοποιεί εγωιστικά τις δικές του ανάγκες.

 
Δραστηριότητες

Επισκεφθείτε την Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα (κλικ εδώ) και βρείτε τη σημασία των λέξεων από την "αναζήτηση" :

απληστία
εφήμερος
βουλιμία
απερίσκεπτος
φυσικοί πόροι
εκμετάλλευση 
πρόσκαιρος


Παραγωγή γραπτού λόγου: 

Γράψτε τις δικές σας ιδέες σχετικά με αυτά τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, κάνοντας πρώτα μια μικρή έρευνα (και καταγραφή) περιπτώσεων που ο άνθρωπος επεμβαίνει απερίσκεπτα στο φυσικό περιβάλλον. 

Στη συνέχεια περιγράψτε το πρόσκαιρο = εφήμερο όφελός του 
και τέλος φανταστείτε τα αποτελέσματα της απερισκεψίας του
Κλείστε το θέμα σας καταγράφοντας τις δικές σας συμβουλές και συμπεράσματα.

Γραμματική

Οι εγκλίσεις σελ. 141-142 του βιβλίου, ή (κλικ εδώ

Το δικό σου ανάγνωσμα ή...

"πώς να καταβροχθίσετε ένα ουράνιο τόξο" κλικ εδώ
Ιστοσελίδα: Ο Μικρός Αναγνώστης.

 

 

Κατάπιε όλα τα κύματα, όλες τις σταγόνες, όλους τους ναύτες, όλες τις γοργόνες, όλους τους φάρους, όλους τους ξιφίες, τους σπάρους, τα χταπόδια και τους αστερίες ! Τα κανό, τα καβουράκια και της θάλασσας τα’ αλογάκια ! Έφαγε με φόρα τις βάρκες μία μία και με μεγάλη βουλιμία τα αεροπλανοφόρα και της γραμμής τα πλοία ! Και, πράγμα που δεν πρέπει, δεν άφησε ούτε φύκι, δεν άφησε ούτε λέπι ! Κι έμεινε μεμιάς στη μέση μιας μεγάλης ερημιάς ! « Τα ‘χαψα όλα -είπε- μία κι έξω, ώρα τώρα να χωνέψω τα καβουράκια και τις μέδουσες τις κακομοίρες». Είδε τότε να ‘ρχονται από μακριά με καμάκια μυτερά έξι εφτά φαλαινοθήρες ! «Αχ! -σκέφτηκε- τι συμφορά ! Έρχονται να με σκοτώσουν, να με κάνουν μαργαρίνη και μπανέλες ! Τι τις ήθελα τις τρέλες; Τι τρομάρα ! Τι τρεμούλα ! Αχ μανούλα μου, γλυκιά μανούλα !» Τι να κάνει, τι; Ούτε νερό να κολυμπήσει, ούτε θάλασσα για να κρυφτεί ! «Αχ -φώναξε- τι φρίκη ! έφαγα τη θάλασσα που μ’ έκρυβε ! Δεν άφησα ούτε φύκι ! Ήτανε μεγάλο κρίμα να φάω και το τελευταίο κύμα ! Δεν υπάρχει άλλη λύση ! Προτού με κάνουν λιώμα πρέπει αυτή η ερημιά να ξαναπλημμυρίσει», είπε η φάλαινα, κι άνοιξε το στόμα και βγήκαν τα κύματα και οι κυκλώνες, οι ναύτες, τα πέλαγα και οι γοργόνες, οι σπάροι, οι ξιφίες, τα χταπόδια και οι αστερίες, τα κανό, τα καβουράκια και της θάλασσας τ’ αλογάκια. Έκανε η φάλαινα ένα μακροβούτι, στο νεράκι χώθηκε, κρύφτηκε και σώθηκε ! Κι από τότε της κόπηκε η λαιμαργία και τρώει τις μαρίδες μία μία !